Wstydliwe milczenie

Nie ulega wątpliwości, że w kwestii depresji u mężczyzn panowało do niedawna i czasami wciąż panuje wstydliwe milczenie. Nieumiejętność odróżnienia depresji męskiej od depresji występującej u kobiet oraz brak odpowiedniej terapii, bynajmniej nie zamierzone, powodują, że nie jest ona jeszcze w pełni obecna w świadomości społecznej.

Lekarze i psychoterapeuci zadają sobie coraz częściej pytanie czy aby ich pełne zapału starania, by pomóc kobietom tak podatnym na depresję, nie doprowadziły do tego, że zaczęto ignorować depresję u mężczyzn. Doszło z pewnością do skrzywienia zawodowego, przejawiającego się w tym, że lekarze częściej przepisuje leki przeciwdepresyjne kobietom niż mężczyznom, ponieważ panuje przekonanie, że to kobiety, a nie mężczyźni, cierpią na depresję. Jakie są tego skutki? Ilość przypadków depresji rozpoznawanych u mężczyzn jest znacznie niższa od ilości rzeczywistej, zaś "feminizacja" depresji nie tylko napiętnowała kobiety w oczach wielu terapeutów, lecz utrudnia także wielu mężczyznom otrzymanie pomocy, której pilnie potrzebują.

Trzeba sobie bowiem uświadomić, że depresja u mężczyzn pociąga za sobą katastrofalne skutki. Przypatrzmy się zresztą poniższym danym:

• 80 procent wszystkich samobójstw w Stanach Zjednoczonych popełniają mężczyźni
• Odsetek samobójstw mężczyzn w wieku średnim jest trzykrotnie wyższy niż u mężczyzn w innym okresie życia; w przypadku mężczyzn powyżej 65 roku życia odsetek ten jest siedmiokrotnie wyższy.
• 20 milionów Amerykanów doświadczyło lub doświadczy w swoim życiu depresji
• 60 do 80 procent osób dorosłych cierpiących na depresję nigdy nie otrzymuje profesjonalnej pomocy medycznej; wśród nich zdecydowaną większość stanowią mężczyźni
• Właściwe zdiagnozowanie depresji u mężczyzny może trwać do dziesięciu lat i wiązać się z wizytą u co najmniej trzech psychoterapeutów.
• 80 do 90 procent mężczyzn decydujących się na leczenie potrafi dzięki niemu otrzymuje uwolnić się od negatywnych symptomów tej choroby.

powrót