Archwium > Numer 447 (11/2010) > Dyskretny urok samotności > Inaczej to sobie wyobrażałam

Inaczej to sobie wyobrażałam
Kochać drugiego to również uwolnić go od siebie. Jeśli kochasz, pozwolisz mu na samotność. Są pasje, których nie podzielę z moim mężem. I tak ma być. Jest smutek, którego mój mąż nie zrozumie, bo nie umiem o nim opowiedzieć. I tak ma być.

Jestem mężatką od dwóch lat. W lipcu zeszłego roku urodził nam się syn. Od dawna już czuję się bardzo samotna. Mimo że mam syna, którego kocham z całego serca. Mąż non stop pracuje, studiuje i ciągle nie ma go w domu. A gdy już jest w domu, to ja i tak nie czuję, jakby tu był. Stale ma coś do zrobienia, ciągle tkwi w Internecie i non stop korzysta z telefonu. (…) Jest mi bardzo ciężko. Myślałam nawet, żeby się rozwieść, bo przecież całkiem inaczej wyobrażałam sobie małżeństwo. Zawsze mi się wydawało, że gdy już weźmiesz ślub, to wszystko jest prostsze i łatwiejsze. A tu niestety, odkąd wyszłam za mąż, wszystko zaczęło się komplikować. Jest o wiele więcej sytuacji, które bardzo mnie zabolały. Chwile, kiedy mąż stawał po stronie przyjaciół zamiast po mojej, kiedy był zbyt zajęty, żeby mi pomóc, brak zainteresowania obowiązkami domowymi z jego strony itd. Czy mogłam to przewidzieć? Czy mogłam się tego spodziewać? Czy jestem szczęśliwa? Hmm… na pewno jestem strasznie samotna, a to raczej nie jest objaw szczęścia.

Samotność dotyka wszystkich ludzi. Pojawia się zwykle w kontekście napięcia między dążeniem do niezależności i autonomii a pragnieniem nawiązania trwałych i głębokich relacji z innymi. Nawet małżeństwo nie chroni przed samotnością. Paradoksalnie, niekiedy może ją pogłębiać. Przekonuje o tym choćby przytoczona powyżej wypowiedź zaczerpnięta z Internetu.

Samotność, osamotnienie czy izolacja w potocznym rozumieniu oznaczają zerwanie więzi czy relacji z innymi, doświadczenie opuszczenia. Ale jest też samotność wynikająca z samego faktu istnienia. Jej doświadczenie wydaje się drogą do osią (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Katarzyna Kaczmarek - ur. 1961, pedagog, teolog, absolwent Studium Edukacji Psychologicznej w zakresie Terapii Gestalt w Ośrodku Polskiego Stowarzyszenia Psychologów Praktyków w Krakowie, przez wiele lat nauczyciel akademicki UAM i redaktor Działu Psychologii i Pedagogiki Wydawnictwa Naukowego PWN w Warszawie. Mężatka, obecnie mieszka w Milanówku. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Znak Trójcy

JAK TO W RODZINCE.PL

Mądrość Brata Mniejszego

NACHODZONY PRZEZ BOGA

Inwestować w człowieka


komentarze



Facebook