Listy specjalnej troski
List pasterski nie jest tekstem "otwartym", przeznaczonym do dyskusji, partnerskiej negocjacji lub takim, wobec którego można wyrazić dezaprobatę lub jawny sprzeciw. Jest to jeden ze sposobów, w jaki Kościół realizuje swoje cele dydaktyczne czy pedagogiczne.

Wielu z nas pamięta słowa popularnej w latach 70. piosenki Skaldów Ludzie listy piszą, zwykłe, polecone… Biskupi – z racji swej funkcji i urzędu – piszą listy pasterskie. Czasem przybierają one formę orędzia, apelu, odezwy, pouczenia. Mogą też wyrażać – jak wskazują tytuły – stanowisko biskupów w jakiejś sprawie, są ich „słowem” lub „głosem” skierowanym do wiernych.

Przewodniczący nadaje styl

Ten epistolograficzny zwyczaj nie jest wcale nowy. List pasterski był i w jakimś stopniu nadal pozostaje jednym z bardzo ważnych sposobów porozumiewania się w obrębie wspólnoty Kościoła rzymskokatolickiego. Jego historia sięga swoim rodowodem czasów starożytnych, do Nowego Testamentu – wystarczy wskazać na tzw. Listy pasterskie św. Pawła (Pierwszy i Drugi List do Tymoteusza oraz List do Tytusa). Ma on też wieloletnią, bogatą tradycję w polskim Kościele. Warto też przypomnieć o szczególnej randze tej formy wypowiedzi kolegium biskupiego w czasach PRLu. Zwłaszcza klimat polityczny lat 50. i 60. (którego przejawem był m.in. brak swobodnego dostępu Kościoła do mediów masowych) sprawił, że listy były właściwie jedynym sposobem komunikowania się hierarchów z wiernymi. Od 1945 roku aż do naszych czasów powstało około 450 listów podpisanych przez Konferencję Episkopatu Polski 1.

Liczba ta nie powinna dziwić. Skomplikowana sytuacja społecznopolityczna w powojennych dziejach naszego kra (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Katarzyna Skowronek - prof. nadzw. dr hab. językoznawca, pracownik Instytutu Języka Polskiego PAN w Krakowie i Wydziału Humanistycznego Akademii Górniczo-Hutniczej, zajmuje się problematyką dyskursów społecznych, w tym dyskursu religijnego, medialnego, reklamowego, jest autorką m.in. monografii "Między sacrum a profanum. Studium językoznawcze listów pasterskich Konferencji Episkopatu Polski (1945?2005)" i wielu artykułów na ten temat, zasiada w Komisji Języka Religijnego przy Prezydium Rady Języka Polskiego. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

WSPÓŁCZUĆ BOGU

"Musica Sacromontana"

KTO Z KIM ŚPI W SYPIALNI

WOJNA PO DUŃSKU

Mój Kościół jest w potrzebie


komentarze



Facebook