List do przyjaciela
Bóg mojego dzieciństwa wydaje mi się szczególnie daleki. Msza jest moją udręką. Nie skarżę się na to. Co robiłbym, będąc skupiony? Słowo Boże już do mnie nie dociera i jest to dla mnie poważnym problemem. Pamiętasz, jaki byłem kiedyś? Żarliwy, entuzjastyczny, ufny i zadowolony. Jak mogłem być tak naiwny?

Pisząc do ciebie, piszę – być może – do samego siebie. Znasz wagę, jaką przykładam do słów? Może gdy podzielę się tym z tobą, sam uzyskam jaśniejszy ogląd? Czy w końcu zrozumiem, co przeżywam? Wątpię. Ale wypowiedzenie tego może przynieść ulgę i zazielenić pustynię, na której cierpię, tę pustynię tak niegdyś wysławianą przeze mnie, a która teraz jest dla mnie udręką. Łatwo sławić pustynię, gdy nie jest cierpieniem! Jestem na niej już od dwóch lat i im dłużej to trwa, tym udręka jest większa. Bywają dni, gdy jestem nieskończenie umęczony przeżywaniem tej pustyni, umęczony życiem w ogóle. Przesadzam? Być może. Sam już nie wiem. Przypominam sobie często krzyk Jezusa: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”. Ale trudno mi wypowiedzieć to, co potem następuje: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”. Ja zostaję przy tym „czemu?”. A w świątyni mojej duszy pokój zdaje się być szczególnie kruchy.

Czy nie mam wszystkiego: kochającej mnie żony, czwórki zdrowych dzieci, dobrej pozycji społecznej, domu, pieniędzy, piękna, zdrowia, łatwo publikowanych przez wydawców książek, które przynoszą wiele dobrego czytelnikom i czytelniczkom? Nie mam jednak nic do zrobienia i mam ochotę cisnąć tym wszystkim! W oczach innych ludzi mam wszystko, a brak mi wszystkiego. Tego, o którym myślałem, że Go kocham. Wierzę w Niego, ponieważ chcę wierzyć. I może to wszystko jest charakterystyczne dla kryzysu czterdziestoletniego człowieka. Ktoś (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Jacques Gauthier - ur. 1951, poeta i pisarz kanadyjski, doktor teologii. Wykładowca na Uniwersytecie Świętego Pawła w Ottawie. Autor książek m.in. o Teresie z Lisieux, Janie od Krzyża i Pawle z Tarsu. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Jak znaleźć czas na modlitwę?

KU WOLNOŚCI

O kim jest Prymas?

Bóg stworzył słońce i księży

Plecami do Pana Boga


komentarze



Facebook