Archwium > Numer 369 (05/2004) > Dominikanie na niedzielę > Nauczający autorytet Kościoła

Nauczający autorytet Kościoła
Dz 15,1-2.22-29 Ap 21,10-14.22-23 J 14,23-26

Jednym z najważniejszych problemów teologicznych, przed którym stanął Kościół chrześcijański w pierwszych dekadach swojego istnienia, była relacja do religii judaistycznej i tradycji Starego Testamentu. W czytaniu z Dziejów Apostolskich problem ten pojawia się w formie pytania, czy należy poddawać obrzezaniu pogan przyjmujących Ewangelię.

Zwróćmy uwagę na sposób, w jaki pierwsi chrześcijanie rozwiązują tę kwestię: udają się do ówczesnego centrum i serca Kościoła – do Jerozolimy, aby zapytać o to apostołów. Podczas dyskusji, którą historycy nazwali pierwszym soborem Kościoła, zostaje nie tylko sformułowana negatywna odpowiedź na pytanie Pawła i Barnaby, ale – co równie istotne – rozpoczyna się proces budowania autorytetu, który z czasem przyjmie postać Magisterium Kościoła.

Mniej więcej 100 lat po soborze jerozolimskim św. Ireneusz tak pisze o autorytecie nauczającego Kościoła: „Gdzie jest Kościół, tam jest Duch Boży, a gdzie jest Duch Boży, tam jest Kościół i pełnia łaski, a Duch jest prawdą”. Zdaniem Ireneusza, Kościół rzymski, ze względu na fakt jego założenia przez apostołów Piotra i Pawła, jest szczególnie odpowiedzialny za strzeżenie prawdy objawionej: „Z tym bowiem Kościołem (…) z powodu jego pierwszeństwa musi się zgadzać każdy Kościół, to jest ci wierni, którzy gromadzą się zewsząd. W nim bowiem zawsze zachowywali pochodzącą od apostołów tradycję ci, którzy zewsząd się gromadzili”.

Obecność Ducha Świętego w Kościele, o której mówi Ireneusz, pozwala nam zrozumieć słowa Chrystusa wypowiedziane w Ewangelii: „Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem”. Nauczający autorytet Kościoła istnieje jedynie poprzez odniesienie do nauczania Chrystusa poświadczonego przez apostołów, dlatego też w słowach czytania z Apokalipsy mur świętego miasta Jeruzalem – Kościoła – „ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka… I miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boża je oświeciła, a jego lampą – Baranek”.


Jarosław Kupczak OP - ur. 1964, dominikanin, profesor nauk teologicznych, kierownik Katedry Antropologii Teologicznej na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, prezes polskiego Towarzystwa Teologów Dogmatyków, autor m.in. "Dar i komunia. Teologia ciała w ujęciu Jana Pawła II", "Teologiczna semantyka płci". Mieszka w Krakowie. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

NOWA WRAŻLIWOŚĆ KOŚCIOŁA?

Zadomowieni w smudze cienia

Kościół na drogach człowieka

Papież przyszłych pokoleń

KTO Z KIM ŚPI W SYPIALNI


komentarze



Facebook