DAR Z ŻYCIA
Transplantacje są służbą życiu, która - jak pisze Jan Paweł II - jest obowiązkiem rodzącym się ze świadomości, że i ona stanowi szczególny wyraz kultury życia czerpiącej swoje inspiracje z "Ewangelii życia, stanowiącej integralną część Ewangelii" Jezusa Chrystusa.

SZKIC LEONARDA DA VINCI; FOT. LEONARDO / POODLESROCK / CORBIS


Najstarsze przekazy na temat przeszczepiania organów pochodzą z czasów starożytnych, zarówno z kręgu pogańskiego, jak i z chrześcijańskiego. Brak jednak pewnych dowodów, że zabiegi te faktycznie zostały wykonane, można mieć także uzasadnione wątpliwości co do ich pozytywnego rezultatu. Naukowo udokumentowane eksperymenty w tej dziedzinie pochodzą dopiero z XVIII wieku, a ich autorem był John Hunter (1728–1793)1.

Prawdziwy rozwój transplantologii nastąpił w XX wieku. Umożliwił go nie tylko postęp w zakresie chirurgii, ale także anestezjologii, aseptyki i immunosupresji. Najczęstszym przedmiotem zabiegów były początkowo tkanki zewnętrzne oraz nerki. Tkanki te są bowiem łatwo dostępne i proste w swej anatomii. Nerki mają z kolei relatywnie prostą anatomię naczyń, łatwo można ocenić ich pracę, parzyste występowanie czyni je względnie dostępnymi, a brak jednej nerki nie odbiera człowiekowi szans na dalsze życie.

Upowszechnienie się transplantacji obejmujące coraz szersze spektrum tkanek i organów, w tym zwłaszcza wewnętrznych, budziło coraz większe zainteresowanie etyków. Wspomniane trudności i eksperymentalny charakter tych zabiegów rodziły początkowo wątpliwości, zastrzeżenia, a nawet sprzeciwy. Z czasem, wraz z doskonaleniem wiedzy i technik biomedycznych, zmieniła się także ocena przeszczepów, do czego w znacznym stopniu przyczyniło się również stanowisko Magisterium Kościoła.

Papieże zabierają głos

Wstępnych przesłanek zapowiadających stosunek Kościoła do transplantacji można się dopatrzeć już w nauczaniu papieża Piusa XI w encyklice Casti conn (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


bp Józef Wróbel SCJ - ur. 1952, sercanin, studiował teologię moralną w Rzymie i Fryburgu Szwajcarskim, prof. KUL-u, kierownik Katedry Życia. Specjalizuje się w problematyce bioetycznej. Od 2008 roku jest biskupem pomocniczym archidiecezji lubelskiej. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Niech lata wysoko

Pomoc braterska

Drodzy Czytelnicy,

ZAANGAŻOWAĆ SIĘ...

Złe dziedzictwo


komentarze



Facebook