Archwium > Numer 489 (05/2014) > Kościół inaczej > DOBRY WIECZÓR, BRACIA I SIOSTRY

DOBRY WIECZÓR, BRACIA I SIOSTRY
Kościół większość sił poświęca tym, którzy do niego przychodzą. Papież sugeruje, aby te siły podzielić. Połowę z nich skierować ku tym, których nie ma w Kościele.

FOT. EPA / OSSERVATORE ROMANO / HANDOUT / PAP


Eklezjologia jest nauką teologiczną o Kościele. Dlatego też, mówiąc o eklezjologii papieża Franciszka, spodziewamy się jakiejś wykładni Kościoła działającego obecnie.

Papież Franciszek nie zajmuje się teoretyczną refleksją nad Kościołem, ale raczej stara się urzeczywistniać Kościół przez swoją posługę. Dzięki jego aktywności Kościół „wydarza się”, a my możemy mieć poczucie bycia Kościołem.

Zaryglowani od środka

W nauczaniu papieża Franciszka pojawiają się trzy obrazy Kościoła. Pierwszy to obraz kobiety pochylonej. Święty Łukasz mówi o kobiecie, która „od osiemnastu lat miała ducha niemocy”, była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. Papież używa tej ewangelicznej postaci do zobrazowania stanu choroby Kościoła skupionego na sobie. To Kościół pochylony, ale nie pochylony przed kimś, lecz raczej pochylony nad sobą – Kościół zajęty sobą.

Drugi obraz Kościoła to obraz utraty nadziei, obraz uczniów idących do Emaus. Papież użył go, chcąc pokazać, że dziś wewnątrz Kościoła następuje utrata nadziei. Towarzyszy jej pewnego rodzaju zmęczenie, rozczarowanie.

I wreszcie trzeci obraz to obraz miłosiernego Samarytanina. Jest to Kościół pochylający się nad człowiekiem, który znalazł się na marginesie życia społecznego1.

Papież Franciszek używa tych trzech ewangelicznych obrazów, by zaprezentować Kościół „otwartych drzwi”. W tym miejscu przychodzą na myśl pamiętne słowa wypowiedziane przez błogosławionego Jana Pawła II: „Nie lękajcie się otworzyć drzwi Chrystusowi”. (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


ks. prof. Krzysztof Pawlina - ur. 1959, teolog pastoralny, były rektor Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie, obecnie rektor Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie (sekcja św. Jana Chrzciciela). (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

O początkach paschalnej drogi wspólnoty

Pornograficzne upodobania współmałżonka

MOJA LITANIA

Chwała polskim obrońcom życia

KORZENIE OCZU SĄ W SERCU...


komentarze



Facebook