ZASŁONA JUŻ NIEPOTRZEBNA
Nieraz sobie myślę, że wiara Żyda jest o wiele bardziej heroiczna od wiary chrześcijanina. Żydzi wciąż czytają Bożą obietnicę wiecznego trwania królestwa i kapłaństwa w Izraelu.

FOT. JEREMY DYKEMAN / UNSPLASH


Maciej Müller: „Drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami” (por. J 20,19). Czy apostołowie już wtedy, trzeciego dnia po męce Chrystusa nie czuli się Żydami?

Danuta Piekarz: Słowo „Żydzi” w Ewangelii Janowej odnosi się przede wszystkim do wrogów Chrystusa. Chociaż nie zawsze, bo Chrystus powiedział do Samarytanki: „Zbawienie bierze początek od Żydów” (J 4,22). Jezus w oczach wielu tych, którzy Go słyszeli, uchodził za heretyka. Głosił coś, z czym trudno było się pogodzić. Apostołowie oczywiście czuli się Żydami, członkami narodu wybranego. Refleksję nad tym, co to oznacza po przyjściu Mesjasza, podjął św. Paweł, który z jednej strony miał świadomość bycia Żydem, a z drugiej – smucił się z powodu tych, którzy nie uwierzyli w Jezusa. Dla Pawła fundamentalna była idea ludu Bożego. W tym znaczeniu pisze on o Izraelu. Prawdziwym Izraelem, ludem Bożym, są ci, którzy uwierzyli Chrystusowi – część Żydów (Paweł ich porównuje ze starotestamentalną „resztą”) oraz nawróceni poganie. Paweł jest też pełen gniewu na Żydów za to, jak traktują chrześcijan; w Pierwszym Liście do Tesaloniczan padają słowa: „Żydzi zabili Pana Jezusa i proroków, i nas także prześladowali. (…) Ale przyszedł na nich ostateczny gniew Boży” (1 Tes 2,15–16). Autor Apokalipsy pisze z kolei o tych, „którzy nazywają się Żydami, a nimi nie są, lecz są synagogą Szatana” (2,9). Czyli istnieje jakaś grupa ludzi, którzy, zdaniem Jana, nie są godni tytułu „Żyd”. To ci, którzy prześladują chrześcijan.

A kim są „Hebrajczycy” z Listu do Hebrajczyków? Rozumiem, że nie chodzi o Żydów, którzy pozostali przy judaizmie?

Chodziło o chrześcijan pochodzących z judaizmu – na to wskazuje sposób argumentacji autora. Warto nadmienić, że w wielu obcych przekładach nie ma różnicy między terminami „Żyd” i „Hebrajczyk”. Niewątpliwie nie jest to wezwanie do Żydów, aby uwierzyli w Chrystusa, ale tekst skierowany do chrześcijan, którzy tracą swoją gorliwość.

U św. Jana Chrystus przestrzega: „Wyłączą was z Synagogi” (16,2). Czy znajdujemy jeszcze jakieś inne zapowiedzi rozłamu między chrześcijanami a Żydami?

Można tak odczytać słowa o młodym winie, którego nie należy wlewać do starych bukłaków (Mk 2,22). Pan Jezus przynosi coś, co rozsadza ramy starych zwyczajów. Jeśli ktoś przy nich pozostanie, nie uniesie nowości Ewangelii. Jezus nie ukrywa też, że „będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować. Nawet przed namiestników i królów będą was wodzić z mego powodu” (Mt 10,17–18).

W przekonaniu, że czynią to ku chwale Boga.

Tak. Chrystus ostrzega też, że „brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia” (Mt 10,21–22). Czyli nastąpi rozłam w rodzinie, także w łonie samego judaizmu. Jezus mówił to przecież do Żydów.

W słowach Jezusa o wyłączeniu z Synagogi słychać, że On tego nie chce, że to coś złego.

Tu nie chodzi o to, czego Jezus by oczekiwał. On ostrzega uczniów, że czeka ich ogromny szok. Znajdą się poza światem, w którym dotychczas żyli. Odwrócą się od nich ci, których nazywali przyjaciółmi. Czym innym jest pogarda ze strony pogan, czym innym ze środka własnej społeczności.

Dlaczego Żydzi doprowadzili do egzekucji św. Szczepana?

Oskarżyli go o to, że wystąpił przeciwko Prawu, które dał Mojżesz, i przeciw świątyni, bo przytoczył słowa Jezusa, że świątynia zostanie zburzona. Szczepan zginął za wygłoszenie mowy, w której wybrał z historii Izraela wydarzenia, w których Bóg działał poza ziemią Izraela. Szczepan chciał podkreślić, że Bóg nie jest zamknięty w żadnej przestrzeni, może działać, gdzie chce. Nie mieszka w dziełach ludzkich. Dlatego nie można zamykać Go w Izraelu ani na terenie świątyni. Tego Żydzi nie mogli znieść. Szczepan zostaje ukamienowany za przedstawienie obrazu Boga, który nie jest związany z ludzkimi oczekiwaniami.

(...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Danuta Piekarz - doktor teologii biblijnej, italianistka, wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim, Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II i w dominikańskim Kolegium Filozoficzno-Teologicznym w Krakowie; konsultorka Papieskiej Rady ds. Świeckich, od wielu lat współpracuje z salwatoriańskim Centrum Formacji Duchowej w Krakowie jako tłumaczka i konferencjonistka; w ostatnim czasie ukazały się jej książki: "Słowo, które stwarza. Medytacje nad Starym Testamentem", "Apokalipsa. Przesłanie na nasze czasy", "Z Mojżeszem do Ziemi Obiecanej", "Paweł zdobyty przez Miłosierdzie". Mieszka w Krakowie. (wszystkie teksty tego autora)

Maciej Müller - ur. 1982, studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim i dziennikarstwo w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera, w latach 2007-2012 pracował w "Tygodniku Powszechnym" jako dziennikarz, a następnie szef działu religijnego. Współautor książki "Miłość z odzysku" poświęconej związkom niesakramentalnym w Kościele, autor wywiadu z prof. Chazanem "Prawo do życia. Bez kompromisu"; redaktor książki Tomasza Gałuszki OP "Inkwizytor też człowiek. Intrygujące karty Kościoła". Mieszka pod Krakowem z żoną, synkiem i dwiema córkami. (wszystkich teksty tego autora)

     


zobacz także

CZY PAN BÓG MA IMIĘ?

TRZY RAZY DOOKOŁA ŚWIATA

ZMIENIAĆ ZIEMIĘ W NIEBO

PRZEWODNIK LITURGICZNY

BOSKI PAKIET


komentarze



Facebook