Foch nasz powszedni
Złość dojrzale i zdrowo przeżywana jest dobra. Istnieje ogromna szansa, że dzięki niej nie będziemy potrzebowali spowiadać się z gniewu.

Nieraz chyba zdarzyło się nam zaobserwować podczas stania w kolejce do kasy w spożywczym scenę, w której dziecko drze się, bo zobaczyło lizaka lub inny smakołyk, a mama nie chce mu go kupić. Najpierw błagalnym tonem, a później coraz natrętniej i głośniej malec krzyczy: „Ja chcę lizaka!”. Lekko zawstydzona mama odpowiada: „W domu są słodycze”. Dziecko: „Ja chcę teraz! Kup mi, kuuuup!”. Mama (starając się zachować spokój): „Nie, i tak najpierw musisz zjeść obiad. Po obiedzie dostaniesz lizaka”. Dziecko (tupie nogami, rzuca się na ziemię): „Nienawidzę cię! Ja chcę lizaka!”. Ludzie w kolejce lekko się odsuwają, robiąc dziecku i mamie przestrzeń na awanturę. Starsi wyglądają na zdegustowanych, młodsi obserwatorzy na zażenowanych. A mama?
Kto nas nauczy(ł) się złościć?
Mama ma kilka opcji.

Opcja pierwsza

Ściska synka za rękę niczym anakonda, patrzy mu groźnie w oczy i mówi do niego przez zęby: „Jeśli się natychmiast nie uspokoisz, to w domu dostaniesz takie lanie, że zapamiętasz je sobie do końca życia”. Po czym uwalnia dziecko z bolesnego uścisku, poprawia się, płaci przy kasie za zakupy i wychodzi ze spacyfikowanym i zastraszonym dzieckiem.

Opcja druga

Mama mówi: „Popatrz, jak ty wyglądasz? Nie wstyd ci? Wszyscy na ciebie patrzą! Ciągle muszę się za ciebie wstydzić! Co o nas przez ciebie ludzie pomyślą?! Już więcej nigdzie cię z sobą nie zabiorę!”. Po czym wyciąga przy kasie pieniądze, płaci za zakupy, uśmiecha się do kasjerki i wychodzi ze zdezorientowanym dzieckiem.

Opcja trzec (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Łukasz Kubiak OP - ur. 1975, dominikanin, psychoterapeuta, duszpasterz akademicki, mieszka w Warszawie. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

ODŁOŻYĆ SIEBIE NA PÓŹNIEJ

Jego drogi nie są naszymi

TOWARZYSZ NASZEGO ŻYCIA

JAK SIĘ MĄDRZE RÓŻNIĆ

Jak Bóg łagodni i cierpliwi


komentarze



Facebook