Listy specjalnej troski
List pasterski nie jest tekstem "otwartym", przeznaczonym do dyskusji, partnerskiej negocjacji lub takim, wobec którego można wyrazić dezaprobatę lub jawny sprzeciw. Jest to jeden ze sposobów, w jaki Kościół realizuje swoje cele dydaktyczne czy pedagogiczne.

Wielu z nas pamięta słowa popularnej w latach 70. piosenki Skaldów Ludzie listy piszą, zwykłe, polecone… Biskupi – z racji swej funkcji i urzędu – piszą listy pasterskie. Czasem przybierają one formę orędzia, apelu, odezwy, pouczenia. Mogą też wyrażać – jak wskazują tytuły – stanowisko biskupów w jakiejś sprawie, są ich „słowem” lub „głosem” skierowanym do wiernych.

Przewodniczący nadaje styl

Ten epistolograficzny zwyczaj nie jest wcale nowy. List pasterski był i w jakimś stopniu nadal pozostaje jednym z bardzo ważnych sposobów porozumiewania się w obrębie wspólnoty Kościoła rzymskokatolickiego. Jego historia sięga swoim rodowodem czasów starożytnych, do Nowego Testamentu – wystarczy wskazać na tzw. Listy pasterskie św. Pawła (Pierwszy i Drugi List do Tymoteusza oraz List do Tytusa). Ma on też wieloletnią, bogatą tradycję w polskim Kościele. Warto też przypomnieć o szczególnej randze tej formy wypowiedzi kolegium biskupiego w czasach PRLu. Zwłaszcza klimat polityczny lat 50. i 60. (którego przejawem był m.in. brak swobodnego dostępu Kościoła do mediów masowych) sprawił, że listy były właściwie jedynym sposobem komunikowania się hierarchów z wiernymi. Od 1945 roku aż do naszych czasów powstało około 450 listów podpisanych przez Konferencję Episkopatu Polski 1.

Liczba ta nie powinna dziwić. Skomplikowana sytuacja społecznopolityczna w powojennych dziejach naszego kra (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Katarzyna Skowronek - prof. nadzw. dr hab. językoznawca, pracownik Instytutu Języka Polskiego PAN w Krakowie i Wydziału Humanistycznego Akademii Górniczo-Hutniczej, zajmuje się problematyką dyskursów społecznych, w tym dyskursu religijnego, medialnego, reklamowego, jest autorką m.in. monografii "Między sacrum a profanum. Studium językoznawcze listów pasterskich Konferencji Episkopatu Polski (1945?2005)" i wielu artykułów na ten temat, zasiada w Komisji Języka Religijnego przy Prezydium Rady Języka Polskiego. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Litania do Eucharystii

DZIEWIĘĆ PODRÓŻY PAWŁA VI

STAĆ SIĘ CZŁOWIEKIEM...

Reakcje na tekst Dagmary Jaszewskiej "Z dzieckiem w ukryciu" oraz Dominiki Kurek-Chmycz "Limbus matrum"

okladka


komentarze



Facebook