W chwili próby

Ewagriusz z Pontu (345–399) był jednym z pierwszych teoretyków życia monastycznego. Został mnichem na pustyni egipskiej jako człowiek wykształcony, co we wczesnym monastycyzmie było rzadkością, i rozpoczął porządkowanie rozproszonych dotąd nauk ojców pustyni. W wielu Kościołach wschodnich czczony jest jako święty. Poglądy Ewagriusza potępiono na soborach powszechnych za orygenizm, lecz część jego nauki duchowej zachowała swoje znaczenie i wywarła wpływ na całą tradycję chrześcijańską. Wpłynęła m.in. na ukształtowanie znanej nam dziś listy siedmiu grzechów głównych. Ewagriusz znany jest również z dzieła, którego fragmenty zamieszczamy, a w którym opisuje on mającą swe źródło w Ewangelii metodę walki duchowej, polegającą na „zaprzeczaniu Słowem” (antirresis). Tak jak Chrystus opierał się na pustyni pokusom złego ducha, odpowiadając mu fragmentami Pisma Świętego, tak każdy chrześcijanin może oprzeć się w chwili pokusy na mocy Słowa Bożego. Wiąże się to z szerszą wizją Ewagriusza, który pisał, że walka duchowa, a w szczególności walka duchowa mnichów, w dużej mierze rozgrywa się jeszcze w myślach, a nie w działaniu. Chrześcijanin powinien być „pasterzem myśli” i pielęgnować myśli dobre, a odrzucać „wilcze”, by osiągnąć wewnętrzną wolność zwracania się do Boga. W wybranych fragmentach widzimy, jak człowiek zwraca się albo przeciw nachodzącej go myśli niosącej pokusę (ewentualnie przeciw samemu złemu duchowi), albo do Boga z prośbą o pom (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.

     


zobacz także

okladka

okladka

okladka

okladka

"Kolędy polskie" Włodka Pawlika


komentarze



Facebook