Pasterz (II)

Środkowy akt opery Król Roger Karola Szymanowskiego i Jarosława Iwaszkiewicza kończy taka scena: Roger „zrzuca koronę, królewski płaszcz, odpasuje miecz i rzuca go na ziemię” (jak czytamy w didaskaliach). Potem śpiewa, z wielkim bólem, w ciszy. „Idźmy za nimi w ślad! / Pątnikiem stał się Król!”. Bezbronny, bezwładny, opuszczony…

Poniżenie Rogera przywołuje inne poniżenie, inne nieszczęście. Niezawinione? Oto Hiob, poddany przez Boga – za namową Szatana – próbie graniczącej z utratą zmysłów i wiary („Skąd ty jesteś?” – pytał w Księdze Hioba Bóg Szatana, jak Roger Pasterza). Bez majątku, domu, najbliższych (dzieci!). Bóg odbiera mu wszystko, co najważniejsze, zsyłając jeszcze na jego ciało – na jego skórę – chorobę (trąd).

Jednak Hiob znosi wszystko cierpliwie, z nieludzką pokorą. Nie słucha rad żony („Złorzecz Bogu i umieraj!”, Hi 2,9); nie daje wiary słowom przyjaciół, którzy pocieszając, chcą go przekonać, że zgrzeszył – i to właśnie jest przyczyną wszystkich nieszczęść. Tylko rozdziera swoje szaty, goli głowę, pada na ziemię i mówi: „Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę. Dał Pan i zabrał Pan” (Hi 1,20–21). „Metafizyka wejdzie w umysły tylko przez skórę” – jak pisał Święty Wariat Teatru XX wieku, Antonin Artaud…

Hiob mówi cały czas o nocy, kt&o (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Tomasz Cyz - ur. 1977, był dramaturgiem Teatru Wielkiego Opery Narodowej za kadencji Mariusza Trelińskiego, współpracownik "Zeszytów Literackich" i "Didaskaliów", pracuje w Polskim Wydawnictwie Audiowizualnym, ostatnio wydał Arioso, mieszka w Warszawie. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

"Musica Sacromontana"

Anioł

Pasterz (III)

Ból

Dziecko


komentarze



Facebook