Nie wymyślisz łaski
Prz 9,1-6 Ef 5,15-20 J 6,51-58

Człowiek jest zakochany w teorii i idei. Tworzy je na własny użytek, dbając szczególnie o to, aby były wzniosłe i wnikliwe, tłumaczące to, co w życiu boli, czego się można lękać. To właśnie ból i lęk robią nam dyktando z ideowości. Istota ludzka otwiera warsztat, rozkłada odpowiednie instrumentaria i zaczyna kreować teorie, które staną się kluczem do zrozumienia i zaakceptowania bolesnej rzeczywistości. Towarzyszy temu często przybieranie postawy wiecznego poszukiwacza prawdy, który zabłąkał się na obrzeżach wiary i zwątpienia.

Człowiek zmaga się, tocząc boje, które nadałyby życiu choćby pozór sensowności. W pośpiechu, popędzani upływającym czasem zbyt krótkiego życia, wydzieramy naszej banalnej codzienności kawałek po kawałku przeżytego dnia, drżąc i lękając się, by kiedy przyjdzie ten ostatni dzień, ktoś nie napisał zbyt gładkiego wiersza o naszym życiu i nie przypieczętował boju rzuconą pośpiesznie grudką ziemi. Potrzebujemy idei, by mieć poczucie, że dobrze żyliśmy, że nie przegapiliśmy krótkich godzin istnienia. Każdy z nas tęskni za prawdziwym życiem, podejrzewając – jak larwa motyla tkwiąca jeszcze w kokonie – że jest ono przed nami, że można żyć inaczej, pełniej.

Jezus dziś ma dla każdego z nas Dobrą Nowinę. Jest nią lekarstwo na życie, które trawi bezlitosna ludzka ideowość: „Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6,53). Choćbyś nie wiem jak starał się wznosić ogromny gmach swojego życia, oparty jednak tylko na ludzkich przebłyskach roztropności; choćby twoje pomysły na życie były pobożne, a nawet święte, to w porównaniu z tym, co pragnie dać Ci dzisiaj Bóg, są one niczym. Dlaczego? Jezus daje Ci siebie. Bóg daje się tobie w Eucharystii, byś go spożył i byś zaczął prawdziwie żyć. Nigdy – jak pisał dominikański mistyk Jan Tauler – nie zdołasz wymyślić łaski! Nie idea cię zbawi, tylko łaska. Jest nią zawarte w Eucharystii prawdziwe Życie, Sens przenikający twój absurd i zmęczenie życiem. Tu znajdziesz wszystko, czego chcesz, czego tylko możesz zapragnąć.

Usiądź, zatrzymaj się. Zamknij swój warsztat teorii i idei, świętych i pobożnych pomysłów na życie. Przestań gorączkowo wymachiwać transparentem twoich żądań i petycji. Posil się prawdziwym pokarmem i prawdziwym napojem! Nie trać szansy dawanej tobie każdego dnia. Przyjmij Ciało za życie świata, także twojego – już ocalonego świata!


Michał Adamski OP - ur. 1977, dominikanin, przeor klasztoru św. Jacka w Warszawie. Autor książek "Przejść pustynię, czyli od rozpaczy do nadziei" (2006) oraz "Miłość, która się spóźnia" (W drodze, 2012). (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Chrystus bez karabinu

PIERWSZY SPOŚRÓD GRZESZNIKÓW

Przebacz to Chrystusowi

WĘDROWNA IKONA

KULAWA MIŁOŚĆ


komentarze



Facebook