Dominikanki rosyjskie

Autorka poniższych wspomnień Anatolia Nowicka była bezpośrednim świadkiem życia i świętości niezwykłej wspólnoty dominikanek rosyjskich, które wiele wycierpiały dla Chrystusa. Z urodzenia Polka i łacińska katoliczka, w roku 1922 wraz z mężem przeszła na obrządek wschodni. Jej mąż Donat Nowicki stał się jednym z filarów parafii grekokatolickiej w Moskwie, przy której żyła wspólnota sióstr. W roku 1923 władze rozbiły parafię, skazując na łagry lub zesłanie proboszcza, prawie wszystkie siostry oraz kilkoro parafian świeckich, w tym Donata Nowickiego, któremu wyznaczono 10 lat katorgi. W roku 1931 również Anatolia Nowicka została aresztowana za organizowanie pomocy zesłańcom i skazana na trzy lata zsyłki.

Z prześladowanej przez władze grupy wschodnich katolików z Moskwy tylko małżonkowie Nowiccy wydostali się spod sowieckiego walca zgniatającego bez pardonu wszystkich bardziej aktywnych ludzi wiary. 15 września 1932 roku oboje znaleźli się w grupie więźniów politycznych, których dotyczyła wymiana między ZSRR i Polską.

Donat Nowicki został w łagrze na Sołówkach wyświęcony na kapłana przez biskupa męczennika Leonida Fiedorowa, którego Jan Paweł II beatyfikował we Lwowie 27 czerwca 2001 roku.

Anatolia Nowicka spisała swoje wspomnienia na pewno po 15 września 1932 roku i z pewnością przed wybuchem drugiej wojny światowej. Wszystkie poniższe fragmenty zostały wyjęte z tyc (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.

     


zobacz także

Bóg

WOLNOŚĆ, UCZCIWOŚĆ, HOJNOŚĆ

Świętość, człowieczeństwo i modlitwa

Trwajmy przy studni, nawet gdy wysycha

Oto czynię wszystko nowe


komentarze



Facebook