ODEJŚCIE DO LEPSZEGO ŚWIATA
Moglibyśmy od Havla uczyć się krytyki własnego narodu, spokojnej, mądrej i wypowiedzianej z dystansem do samego siebie.

Dla zrozumienia, kim był Václav Havel, znacząca jest ostatnia scena jedynego filmu, który sam wyreżyserował według scenariusza własnej sztuki teatralnej.

Odejścia weszły na ekrany w marcu 2011 roku. W prawie pustym kinie „Lucerna” w Pradze (to miejsce dla rodziny Havlów ważne) śmiałem się wraz z innymi. Akcja rozgrywa się na tarasie willi. Dopiero pod koniec filmu kamera nagle się odwraca i ukazuje ogrodową sadzawkę. Z wody wychyla się głowa Václava Havla, który mówi jedno zdanie, parafrazując swoją maksymę życiową i polityczną: „Dziękuję, że wyłączyliście swoje telefony komórkowe, prawda i miłość zwyciężą nad kłamstwem i nienawiścią, a teraz możecie swoje telefony już włączyć”. Po czym reżyser – prezydent chowa znowu głowę pod wodę. Teatr absurdu, którego Havel był twórcą w swoich sztukach, osiąga tutaj szczyt, a prawda i miłość – jego polityczne credo – znowu zostają przypomniane.

***

Teatr absurdu towarzyszył Václavowi Havlowi już od samego początku jego prezydentury, gdy 29 grudnia 1989 roku komunistyczny parlament Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej wybrał go jednogłośnie na prezydenta. Człowieka, który jeszcze w maju tego roku siedział w więzieniu za działalność opozycyjną.

Byłem wówczas w Pradze, pamiętam dobrze atmosferę tamtego grudnia. Pasterkę w naszym dominikańskim kościele svatěho Jiljí odprawiał ówczesny prowincjał ojciec Dominik Duka – po 15 latach po raz pierwszy publicznie mógł stanąć przy ołtarzu. Był na tej mszy r& (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Tomasz Dostatni OP - ur. 1964, dominikanin, prezes Fundacji "Ponad granicami", publicysta, przez kilka lat mieszkał w Pradze. Wydał m.in. dwie książki po czesku: rozmowę z Tomášem Halíkem "Smířená různost" (wyd. polskie "Różnorodność pojednana. Rozmowy", Znak, Kraków 2013), przeprowadzoną wraz z Jaroslavem Šubrtem rozmowę z abp. Dominikiem Duką "Tradice, která je výzvou" (wyd. polskie "Tradycja jest wyzwaniem. Czego się, za przeproszeniem, boisz?", W drodze, Poznań 2012) i "Duchowe wędrowanie", (Zysk, Poznań 2015), "Kościół na łamach paryskiej Kultury w latach 1946 - 2000" (Instytut Książki, Paryż - Kraków 2015). Mieszka w Lublinie. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

KARDYNAŁ Z FIRMY TESLA

O MYSZACH CO POD MIOTŁĄ SIEDZIAŁY

PO PROSTU DOM

Trzy refleksje

Nostalgia większa niż prawda


komentarze



Facebook