Archwium > Numer 470 (10/2012) > Kontrowersje > PYTANIA PO POJEDNANIU

PYTANIA PO POJEDNANIU
Przesłanie podpisane przez patriarchę Cyryla i arcybiskupa Michalika jest gestem politycznym, podobnie jak był nim "List biskupów polskich do biskupów niemieckich" z 1965 roku. Nie rozumiem więc, dlaczego nikt nie chce się do tego przyznać. Czy naszym duchowym przywódcom brakuje odwagi?

FOT. TOMASZ PACZOS/FOTONOVA


Z mieszanymi uczuciami przeczytałem treść Wspólnego przesłania do narodów Polski i Rosji. Czytając komentarze w prasie, przekonałem się, że podobne odczucia mają publicyści i zwykli ludzie po obu stronach naszej wschodniej granicy. Tekst budzi kontrowersje w skrajnie różnych środowiskach intelektualnych, co tylko pokazuje, jak sprawa polsko-rosyjskiego porozumienia jest aktualna i żywa w świadomości Polaków i Rosjan. Nie ulega wątpliwości, że znacznie obszerniej przesłanie komentowane jest w prasie polskiej. Rosyjskie media prześlizgnęły się ponad tematem – komentarze pojawią się zapewne wiosną 2013 roku, kiedy przesłanie zostanie przedstawione wszystkim prawosławnym biskupom Rosji.

Lektura tekstu i komentarzy uświadomiła mi, że samo pojęcie „pojednania”, o którym w nim mowa, ma kilka zazębiających się wymiarów. Pierwszy z nich, prawie zupełnie pominięty przez komentatorów, dotyczy zagadnienia pojednania sfery świeckiej i religijnej w przestrzeni publicznej.

Ocalić publiczny dyskurs

Trudno w sposób duchowy odczytywać tekst, który z założenia jest polityczny. Świadczy o tym chociażby tytuł, w którym mówi się o przesłaniu do narodów. I nawet, jeśli w treści przesłanie to dotyczy aspektów duchowych życia Polaków i Rosjan, w nieunikniony sposób niesie ono w sobie aspekt polityczny. Politykę rozumiem jednak w szczególny sposób. Dla Arystotelesa była ona troską o dobro wspólne: „Polityka to wolni ludzie, rozważający trudne problemy dotyczące tego, jak powinno wyglądać nasze wspólne życi (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Wojciech Surówka OP - ur. 1975, dominikanin, duszpasterz, dyrektor Instytutu Nauk Religijnych św. Tomasza z Akwinu w Kijowie. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Pokój umierającego

NIC SIĘ NIE DZIEJE

MIŁOŚĆ BLIŹNIEGO DROGĄ DO BOGA

POSŁUGA JEDNANIA

Prowincjonalna duchowość


komentarze



Facebook