Z JEDNEGO GARNKA
Przez trzydzieści dwa lata tylko raz nie było obiadu. Gdy umarła pani Teresa. Zresztą pewnie i tak nikt by nie przyszedł. Wszyscy poszli na cmentarz, żeby ją pożegnać. - To była taka radosna uroczystość - powie dziś jej siostra.

TERESA (PO LEWEJ) I MARTA SAWICKIE W SWOJEJ DOMOWEJ KUCHNI. TERESA SAWICKA ZMARŁA W 2010 ROKU. FOT. GRAŻYNA MAKARA / AG


W wigilię będzie tak: pani Marta nakryje stół białym obrusem, na talerzyku położy opłatki, zapali lampki na choince. O czternastej przyjdą goście – 30 osób. Najpierw przeczytają fragment Pisma Świętego, potem wspólnie się pomodlą, podzielą opłatkiem, złożą sobie życzenia.

A potem każdy zabierze potrawy wigilijne i pójdzie do swojego domu, do najbliższych. Wszyscy dostaną barszcz z uszkami, smażoną rybę, sałatkę z czerwonej kapusty i fasolę. Będzie też oczywiście kompot z suszonych owoców i makowiec z cukierni.

Pani Marta usiądzie do wigilii dopiero wieczorem. Nie będzie sama. Przyjdzie jeszcze kuzynka i kilku znajomych. W jej domu puste miejsce przy stole nigdy nie jest puste. Ani w wigilię, ani w żaden inny dzień.

A w niedzielę rosół z makaronem

Jedna z uliczek na krakowskim Kleparzu. Kamienica stara, przedwojenna. Zapach gotowanej zupy czuć już pod drzwiami. Dochodzi dziesiąta rano. Do obiadu jeszcze niecałe trzy godziny. Dziś będzie kminkowa z makaronem i kasza gryczana z serem. Kuchnia jest bardzo ciasna, z trudem mieszczą się tu dwie osoby. W pierwszej chwili trudno uwierzyć, że to właśnie tu codziennie gotuje się obiad dla kilkudziesięciu osób.

Dla pani Marty każdy dzień zaczyna się tak samo: budzi się rano i myśli, co ugotować na obiad. Zupa to podstawa. Musi być pożywna, na kościach. I gęsta. Krupnik, grochówka, jarzynowa, szczawiowa, pomidorowa z ryżem lub makaronem. A w niedzielę rosół. Na drugie danie jest mortadela w panierce albo wątróbka, czasem kaszanka albo gulasz wołowy. No i jarzyna – w zależności od pory roku, od tego, co jest w (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Katarzyna Kolska - dziennikarka, zastępca redaktora naczelnego miesięcznika "W drodze", absolwentka filologii polskiej i teologii, przez 13 lat pracowała w poznańskim oddziale "Gazety Wyborczej", autorka kilku książek, m.in. "Modlitwa poranna i wieczorna" (Olimp Media 2008) i "Moje dziecko gdzieś na mnie czeka. Opowieści o adopcjach" (Znak 2011, Wydawnictwo W drodze 2016). Jest mężatką, ma dwóch synów, mieszka w Poznaniu. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

CHCE MI SIĘ WYĆ

NA ODWROCIE TWOJEGO KRZYŻA WISI JEZUS

A gdy będziemy razem w niebie

Pan Bóg obsypał nas złotymi dukatami

Poddaj się, żeby wygrać


komentarze



Facebook