CHCE MI SIĘ WYĆ
To jest historia o miłości, bezradności, poświęceniu i oddaniu. O niewyobrażalnym zmęczeniu, które ciągnie się latami, o nieprzespanych nocach. O złości, poczuciu winy i wyrzutach sumienia. O dorosłych dzieciach i ich rodzicach.

FOT. JAROSŁAW GWOŹDZIK


 

– Marzenko, śpisz? Marzenkoooo. Ma-rzen-kooooo…

Marzena wstaje, zakłada kapcie, zapala małą lampkę, robi dwanaście kroków i już jest przy łóżku swojej mamy.

– Co chcesz, mamusiu?

– Może mi poczytasz, kochanie. Nie mogę spać. Poczytaj mi, proszę.

– Mamo, jest trzecia nad ranem. Jutro ci poczytam.

– Jutro? No dobrze. Jutro.

Marzena poprawia mamie kołdrę, odgarnia jej włosy z czoła, delikatnie ją całuje. Robi dwanaście kroków. Zdejmuje kapcie. Wchodzi do łóżka. Gasi światło. Zaraz zaśnie. Tak się nauczyła. Potrafi zasnąć na krześle w poczekalni do lekarza, w autobusie, w taksówce. Na zawołanie. Więc szybko nakrywa się kołdrą. Chyba już śpi.

– Marzenko, Marzenkoooooooo, Marzenkoooooo!

Zrywa się. Kapcie, światło, dwanaście kroków. Jest przy mamie.

– Pić mi się chce, córciu.

Bierze kubek ze stolika, wkłada mamie rurkę do ust, czeka, aż się napije. Kilka kropel spływa po brodzie. Bierze chusteczkę, wyciera. Odstawia kubek. Patrzy na zegarek. 3.35.

– Mamo, śpij, proszę. Nie wołaj.

Dwanaście kroków. Łóżko, kołdra.

– Ma-rzeeee-nko… Ma-rzeeee-nko…

W ciągu jednej nocy Marzena robi czasami nawet 240 kroków.

O piątej dzwoni budzik. Wstaje. Szybki prysznic, makijaż. Szykuje dla mamy śniadanie. Mleczna papka z bułką i bananem. Wszystko dokładnie przetarte. Ale najpierw toaleta. Marzena czeka, aż przyjdzie jej brat. Sama nie jest w stanie po (...)

Dostęp do treści serwisu jest płatny.


Aby wyświetlić pełny tekst musisz być zalogowany
oraz posiadać wykupiony dostęp do tego numeru.


Katarzyna Kolska - dziennikarka, zastępca redaktora naczelnego miesięcznika "W drodze", absolwentka filologii polskiej i teologii, przez 13 lat pracowała w poznańskim oddziale "Gazety Wyborczej", autorka kilku książek, m.in. "Modlitwa poranna i wieczorna" (Olimp Media 2008) i "Moje dziecko gdzieś na mnie czeka. Opowieści o adopcjach" (Znak 2011, Wydawnictwo W drodze 2016). Jest mężatką, ma dwóch synów, mieszka w Poznaniu. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

Nie ma życia na parafii

Na skrzydłach aniołów

Kurs na miłość

JESTEM KIMŚ

PO MĘCE WRACAM DO DOMU


komentarze



Facebook