Archwium > Numer 560 (04/2020) > Orientacje > PEJZAŻ WEWNĘTRZNY

PEJZAŻ WEWNĘTRZNY
"Droga"; Aleksandra Pulińska; wideo, 2013, film dostępny w serwisie YouTube; zdjęcia: Agata Bogusławska postprodukcja: Zbigniew Tęcza, Paulina Nawrot montaż i dźwięk: Aleksandra Pulińska

"Droga"; Aleksandra Pulińska; wideo, 2013, film dostępny w serwisie YouTube


Karolina Staszak

Rozgrywający się w scenerii łódzkich podwórek film Droga Aleksandry Pulińskiej jest nowomedialną interpretacją drogi krzyżowej. Składa się z piętnastu stacji, którym przyporządkowane zostały rzeczowniki uniwersalizujące wydarzenia męki Pańskiej: odrzucenie, decyzja, przeciwności, bezpieczeństwo, obecność, ukojenie, zagubienie, krótkowzroczność, wyczerpanie, obnażenie, zatrzymanie, przekroczenie, oczekiwanie, nadzieja i pewność.

Stacja pierwsza. Jest noc. Kamera ostrożnie wchodzi na teren betonowego podwórka i zaczyna się powoli zbliżać do jednej ze ścian. Natychmiast pojawia się na niej cień postaci – najpierw jego powiększony fragment – który pomniejsza się i konkretyzuje (jest to efekt oddalania się postaci od źródła światła usytuowanego poza kadrem). Po chwili zupełnie wyraźna staje się sylwetka młodej kobiety. Następnie już zatrzymana w miejscu kamera rejestruje, jak cień dziewczyny z powrotem ogromnieje, by ostatecznie zlać się z miejskim mrokiem. Odeszła?

Scena przedstawia odrzucenie, czyli skazanie na śmierć, ale sugeruje także coś znacznie więcej. W kontekście następnych ujęć, w których nie zobaczymy już żadnej postaci, lecz jedynie miejski pejzaż, nie mogę się pozbyć myśli, że sfilmowane miasto jest nie tylko scenerią symbolicznych sytuacji, mających odnieść sens poszczególnych stacji do naszej codziennej egzystencji, np. rozbite na chodniku szkło (stacja VII – zagubienie), unosząca się mgła (stacja VIII – krótkowzroczność), opadające tynki (stacja X – obnażenie). To miasto jest przede wszystkim obrazem człowieka, w którym wydarzenia drogi krzyżowej są autentycznym, żywym doświadczeniem. Człowieka, który ostatecznie może się poczuć adresatem słów skierowanych do Jeruzalem: „Godnie więc wysławiaj Pana i chwal Króla wieków, aby z radością odbudował w tobie swój przybytek i przez ciebie napełnił jeńców weselem” (Tb 13,11–12). Być może dlatego Pulińska dodaje stację XV – pewność zmartwychwstania – ilustrując ją zdjęciami ażurowych ruin, które przenika światło.


Karolina Staszak - historyk i krytyk sztuki, w latach 2014-2019 redaktor naczelna miesięcznika o sztuce "Arteon", należy do Wspólnoty Twórców Chrześcijańskich Vera Icon. (wszystkie teksty tego autora)

     


zobacz także

OCZAMI WIARY

KOŚCIÓŁ NA WODZIE

OTO CZŁOWIEK

Rendez-vous z duchami

POMAGANIEM NALEŻY SIĘ CHWALIĆ


komentarze



Facebook